52 και σήμερα... "Προάδεια απολύσεως"
Ναι, εγώ τη δημιούργησα αυτή τη λέξη. Προάδεια λοιπόν, είναι μια μικρή απρόσμενη άδεια που πήρα λίγες μέρες πριν τη μεγαλειώδη άδεια απολύσεως, που δε ξέρω ακόμα ποιά μέρα ακριβώς θα είναι, πάντως είναι κοντά. Αυτό που θα διαβάσετε τώρα, είναι μια ιστορία από το στρατό που δύσκολα θα σας πει άλλος. Από την Παρασκευή λοιπόν το μεσημέρι είμαι σε άδεια, την οποία μου έδωσε ο λοχαγός (εννοείται "άγραφη", δηλαδή όχι μέρες από τις δικές μου) γιατί θα έφευγε 4 μέρες για μίνι διακοπές με τη γυναίκα του και ήθελε να αφήσει κάπου το σκυλάκι του (να τονίσω ότι μένω σε μεγάλο σπίτι με κήπο και πάρκο μπροστά του). :Ρ Έτσι πήρα και εγώ 4 μέρες υποχρεωτική άδεια για να φυλάξω το σκυλάκι. χαχαχαχα. Γαμάτο ε; Είναι ένα κανίς, 6 ετών και πρέπει να είνα το πιο ήρεμο και φιλικό σκυλί που υπάρχει! Το μόνο που θέλει είναι χάδια, σε ακολουθάει συνέχεια, δε γαυγίζει ποτέ μα ποτέ, κοιμάται πάντα κοντά σου και κατα προτίμηση έχοντας επαφή και με σένα (κάθε πρωί το έβρισκα να κοιμάται στο κρεββάτι ακουμπώντας στα πόδια μου) και γενικά είναι ένα πολύ πολύ γλυκό πλάσμα. Οι μέρες μου αυτές πέρασαν με αηδιαστικό λιώσιμο στο σπίτι. Έβγαλα ρίζες στον καναπέ μιλάμε. Ειδικά την Παρασκευή όμως μου χρειάζονταν. Ήμουν χάλια, κοιμόμουν σχεδόν μέχρι το επόμενο πρωί και είμαι σίγουρος (ας μην έβαλα θερμόμετρο) ότι είχα και δέκατα. Μου βγήκε πιθανότατα η πίεση των δύο εβδομάδων που έκανα τα πάντα στο λόχο μας. Χθες το απόγευμα λοιπόν ήρθε ο λοχαγός να πάρει το σκυλί και μου λέει: "Θα έρθεις αύριο;". "Ναι", του λέω, "μήπως θέλετε να μην έρθω;". :Ρ "Ε άσε", μου λέει, "μην έρχεσαι, αφού θα πάω εγώ". Καλά εκεί έχουμε φτάσει πήγα να του πω; Ή ο διοικητής λόχου ή εγώ θα πρέπει να είναι εκεί; Αλλά δεν το είπα φυσικά. :Ρ Έτσι λοιπόν πήρα μια εξτρά μέρα άδεια και θα γυρίσω αύριο. Και αύριο θα μιλήσουμε για το πότε ακριβώς θα φύγω με την άδεια απολύσεως. Για να δούμε. Λέτε να έχουμε καμιά ευχάριστη έκπληξη και να φύγω πιο σύντομα απ΄ότι πιστεύω; Θεωρώ σίγουρο πάντως πως μέχρι την επόμενη Παρασκευή, θα έχω φύγει.
Υ.Γ.: Το πρωί είδα την καινούρια ταινία του Lars Von Trier, "Antichrist". Για μένα η ταινία χωρίζεται σε 3 μέρη. Το πρώτο αποτελείται από τα πρώτα 5 περίπου λεπτά, που είναι μια αριστουργηματική εισαγωγή! Στη συνέχεια για καμιά ώρα βαρέθηκα και φτάνουμε στο τελευταίο 40λεπτο που είναι πραγματικά φρικιαστικό και άρρωστο! Ο τύπος έχει πρόβλημα. Ειλικρινά. Δεν ξέρω αν θα σας αρέσει ή όχι η ταινία αλλά σίγουρα δεν υπάρχει περίπτωση να την ξεχάσετε στο μέλλον!
